Lütufkâr, lütuf sözcüğüne -kâr ekinin getirilmesiyle kurulmuştur. Lütuf, Osmanlıca lütf üzerinden Arapça luṭf sözcüğünden gelir; Vikisözlük bu sözcüğü saygı duyulan birinden gelen iyilik, yardım, ihsan diye tanımlar. -kâr eki, Osmanlıca yoluyla Klasik Farsçadaki -kār ekine, o da Orta Farsçada iş, eylem anlamındaki kār sözcüğüne dayanır; eklendiği sözcüğe “yapan, eden” anlamı katar. Böylece ad, iyilik eden kişi demektir; TDK'nin açıklaması da bu yöndedir.
Aynı -kâr ekiyle kurulan adlar arasında benzer isimlerdeki Vefakâr ve İşvekâr da vardır. Lütufkâr üç hecede okunur (Lü-tuf-kâr); son hecedeki uzun â düzeltme işaretiyle gösterilir ve yazımda bu işaretin korunması, son hecenin kar (yağış) diye okunmasını önler. Ekler kalın ünlülüdür: Lütufkâr'a, Lütufkâr'ın. Uzun bir ad olduğu için kısa bir soyadıyla daha dengeli durur.