Gülsefa, gül ile Arapça safa (sefa) sözcüklerinden oluşur. Kubbealtı Lugatı safayı gönül şenliği, rahatlık, kedersizlik diye açıklar; sözcüğün ikinci anlamı eğlence, neşedir. Nişanyan Adlar Sefa adını saflık, berraklık ve dinginlik diye çevirir; Gülsefa için ise bir öneride bulunur: ad belki Gül-i Saf, yani “saf gül” tamlamasından gelmektedir. Kaynak bu öneriyi soru işaretiyle verir.
Sözlükte safa ve sefa aynı sözcüğün iki yazımıdır; sefahat ise ayrı bir sözcüktür ve aşırı eğlence düşkünlüğünü anlatır. Gülsefa'daki öğe onunla ilgili değildir. Kubbealtı, safalı sıfatını huzur veren, şenlikli diye açıklar. Benzer adlardan Gülâfet ve Güleser de gülü Arapça kökenli bir sözcükle birleştirir.