Payan, Farsça kökenli bir sözcüktür ve Nişanyan Adlar'da son, sonuç karşılığıyla yer alır. TDK Kişi Adları Sözlüğü de nihayet, son anlamının yanında kenar ve uç anlamlarını verir. Sözcük Osmanlı Türkçesinde de bilinirdi; “bipayan” sonu olmayan, sınırsız anlamında kullanılırdı; bir işin bitmesi için de “payan bulmak” denirdi.
Kısa ve iki aynı ünlülü yapısı uzun bir soyadıyla dengeli durur; “pa-yan” söyleyişi n ile kapanır. Kız adı olarak kayıtlıdır. Benzer isimler arasındaki Canan, Nazan ve Handan aynı -an sonuyla biten kadın adlarıdır; anlam bakımından ise birbirlerinden ayrıdırlar.