Nakşıdil, Arapça kökenli nakş (nakış, süs, resim) ile Farsça dil (gönül) sözcüklerinden kurulmuş bir tamlamadır ve “gönlün süsü, gönle işlenmiş nakış” anlamına gelir. Nişanyan Adlar adı Nakşidil yazımıyla kaydeder ve tarihî bir kişiyi hatırlatır: II. Mahmud'un annesi Nakşidil Sultan (1761–1817).
Yazımda iki biçim karşımıza çıkar: kalın ı ile Nakşıdil ve ince i ile Nakşidil. Ortadaki ses, Farsça tamlamada iki sözcüğü bağlayan izafet sesidir; Nazıdil, Şevkidil ve Yârıdil gibi benzer isimler de aynı yapıyla kurulmuştur. Ek alırken ad değişmez: Nakşıdil'in, Nakşıdil'e.