Mağrur, Osmanlıca maġrur üzerinden Arapça maḡrūr sözcüğünden gelir. Vikisözlük'e göre Arapçadaki sözcük, aldatmak anlamındaki ḡarra fiilinin edilgen sıfat-fiilidir; aldatılmış, yanılmış anlamlarının yanında kendini beğenmiş, boş gururlu anlamlarını da taşır. Türkçede sözcük benliğine düşkün, gururlu, burnu büyük kişiyi anlatır. TDK'nin kaydı da adı kibirli ve kendine fazlasıyla güvenen kişi diye açıklar.
Ailelerin bilmesi gereken nokta, mağrur sözcüğünün günümüz Türkçesinde de kibirli, kendini beğenmiş anlamıyla kullanılması ve çoğunlukla olumsuz bir nitelik olarak algılanmasıdır. Ad iki hecede okunur (Mağ-rur); ğ sesi önündeki a'yı uzatır. Ekler kalın ünlülüdür: Mağrur'a, Mağrur'un. Benzer isimler arasındaki Mesrur, Mahmur ve Manzur da -ur ile biten iki heceli adlardır.