Manzur, Arapçada görülmüş, bakılmış olanı anlatan bir sözcükten gelir ve özgün yazımı منظور biçimindedir; TDK de adı görünen ve beğenilen diye açıklar. Nişanyan Adlar ad için iki ihtimal gösterir. Hz. Peygamber'in sahabeleri arasında Manzûr bin Zebbân adlı biri bulunur, bu yüzden ad sahabe adları arasında sayılır. Öte yandan Nişanyan, adın Mansur'un farklı bir yazımı olabileceğini de belirtir.
Mansur ile aradaki fark z ve s sesindedir; yazarken hangi biçimin kastedildiğine dikkat etmek gerekir. Man-zur diye iki hecede okunur ve kalın ekler alır (Manzur'un, Manzur'a). Benzer isimler arasındaki Menzur ince ünlülü bir yakın biçimdir; Mağrur ve Gayur da aynı -ur sonlu kalıptadır.