Kâtip, Arapça kökenli bir erkek adıdır; özgün yazımı كاتب biçimindedir ve Nişanyan Adlar'da yazıcı anlamıyla kayıtlıdır. Sözcük, yazmak anlamındaki k-t-b kökünden gelir; kitap ve mektup sözcükleri de aynı köktendir. Osmanlı döneminde kâtip, resmî dairelerde yazışmaları yürüten görevlilerin unvanıydı; bugün de mahkeme kâtibi gibi kullanımlarda yaşar. TDK de adı yazı yazan, bu işte usta kişi diye açıklar.
Bir meslek adından gelen bu ad ilk duyuşta unvan gibi algılanabilir. Yazımda â şapkalı yazılır ve ince k ile “kâ-tip” diye okunur; ünlüyle başlayan bir ek geldiğinde son ses b gibi söylenir, ancak yazımda Kâtip'i biçimi korunur. Benzer isimler arasındaki Ratip, Galip ve Sahip aynı -ip sonunu taşır.