Hoşnut, Farsça χuşnūd “memnun” sözcüğüdür. Nişanyan Sözlük sözcüğü Orta Farsça aynı biçime, onu da Avestaca hu “iyi, güzel” ile yetinmek, doymak anlamındaki χşnav- fiilinin birleşimine bağlar; yani sözcük köken olarak iyi biçimde yetinmiş, doymuş kişiyi anlatır. Sözlüğün notuna göre hoş sıfatıyla etimolojik ilişkisi dolaylıdır. Türkçedeki ilk örnekler 1300 dolaylarına uzanır. Nişanyan Adlar'ın verdiği karşılık da “memnun”dur.
Kubbealtı Lugatı hoşnut'u bir kimseden ya da bir durumdan memnun olan, razı diye tanımlar ve sözcüğü hoşnud yazımıyla da verir; hoşnut etmek gönlünü hoş etmek, hoşnut olmak ise razı olmak demektir. Nâmık Kemal'den aktarılan “Allah da hoşnut olsun” dileği sözcüğün dua kalıplarındaki yerini gösterir. Gülen, şen anlamındaki Handan gibi Farsça adlarla aynı anlam alanındadır.