Durcan, Türkçe dur- fiili ile Farsçadan gelen can sözcüğünün birleşiminden oluşur; Nişanyan Adlar onu “uzun yaşa, canım” anlamıyla açıklar. Nişanyan Sözlük dur- fiilini Eski Türkçe tūr- “durmak, ayakta kalmak” biçimine bağlar; can ise Farsça cān “yaşam, ruh” sözcüğüdür. Adda dur- emir kipindedir ve çocuğun yaşayıp kalması dileğini anlatır. Aynı dilek TDK Kişi Adları Sözlüğü'nün açıklamasında da vardır: “yaşa, uzun ömürlü ol”.
Durmuş ve Dursun da aynı fiille başlayan adlardır. Durcan'da ikinci öğe can olduğu için dilek doğrudan çocuğun canına yöneltilir. İki hecesi de kapalı olan ad kısa ve net söylenir; ünlüyle başlayan bir soyadına geçerken n sesi akıcı bir bağ kurar.