Behin, Farsça bihin sözcüğünün bir söyleyiş biçimidir. Kubbealtı Lugatı iki yazımı aynı maddede toplar ve kökeni açıkça gösterir: sözcük Farsça bih “iyi” kelimesine -în ekinin getirilmesiyle kurulmuştur, anlamı “çok iyi, çok beğenilen”dir. Sözlük, Ziya Paşa ve Abdülhak Hâmit'ten örneklerle sözcüğün Osmanlı şiirindeki kullanımını gösterir. Nişanyan Adlar da adı Farsça kökenli sayar ve “en iyi, pek iyi” karşılığını verir.
Aynı bih sözcüğü benzer isimler arasındaki Bihter'de de vardır: Kubbealtı'na göre bihter, bih'e karşılaştırma eki -ter getirilerek yapılmıştır ve “daha iyi, en iyi” demektir; bihterîn de “en iyi” anlamındadır. Bihin ile arasındaki fark yalnız ilk hecedeki ünlüdedir; ikisi aynı sözcüğün iki söyleyişidir. İki ince heceli yapısı, ünsüzle başlayan soyadlarıyla akıcı bir söyleyiş verir.