Behice, Arapça behîc sıfatının dişil biçimidir. Kubbealtı Lugatı behîci behcet (güzellik) sözcüğünden türemiş bir sıfat olarak verir ve güzel, şen, güler yüzlü diye açıklar; aynı maddede behîcenin kadın adı olarak kullanıldığı ayrıca belirtilir. Nişanyan Adlar da adı Behiç'in kadın biçimi olarak tanımlar ve Arapça yazımını بهيجة olarak gösterir.
Sözlükteki örneklerde behîc, Tevfik Fikret'te umudun güzel yüzünü, Halit Ziya'da ise yaşlı bir kızın güler yüzünü anlatır. Ad, aynı kökten gelen Behçet ile birlikte kardeş adı olarak düşünülebilir; ikisi de güzellik ve neşe fikrini taşır. Benzer adlardan Behiye ve Bedihe ise sesçe yakın kız adlarıdır.