Tanyolu, tan ile yol sözcüklerinin tamlama biçiminde birleşmesinden oluşur: “tanın yolu”. Tan, Osmanlıca taŋ üzerinden Ortak Türkçe *taŋ'a dayanır ve şafak vaktini anlatır. Yol, Ana Türkçe *yōl'dan gelir; sondaki -u ise üçüncü kişi iyelik ekidir. Yol sözcüğü Türkçede yalnız gidilen hattı değil, bir işte tutulan gidişi ve yöntemi de anlatır. TDK adı kısaca aydınlık yol diye açıklar; iki öğenin birleşimi sabah ışığının yön gösterdiği bir gidiş imgesi verir.
Hem kızlara hem erkeklere verilen Tanyolu üç hecede okunur (Tan-yo-lu) ve u ile biter; ekli kullanımlarda kesme işaretiyle yazılır: Tanyolu'nun. Tanyol bu adın iyelik eki taşımayan kısa biçimidir; Tanyolaç ise aynı yol öğesini açmak fiiliyle birleştirir. Tankutlu ve Tanaydın da tan ile başlayan üç heceli adlardır.