Tangün, Türkçe tan ve gün sözcüklerinden kurulmuş bir addır. Nişanyan Adlar tan sözcüğünü şafak, gün ağarması ve şaşılacak şey, mucize diye iki anlamla açıklar. Gün ise hem gündüzü hem de güneşi anlatan eski bir Türkçe sözcüktür. TDK sözlüğü adı tan ağarmasıyla başlayan aydınlık gün diye yorumlar.
Ü sesiyle kurulan ikinci hece adı inceltir; ilk hecesi kalın, ikincisi ince olduğu için ad ünlü uyumuna uymaz. Kayıtlarda kız ve erkek adı olarak görülür. Benzer isimler arasındaki Aygün, Aytün ve Kutgün de gün öğesiyle biter; Tangör ise aynı tan öğesiyle başlar.