Tangüner, tan ile Güner adlarının birleşmesinden oluşur. Tan, gün doğmadan önceki alaca ışığı anlatır. Güner ise Vikisözlük'e göre gün ve er sözcüklerinden kurulmuş, hem kız hem erkek adı olarak kullanılan bir addır; gün Ana Türkçe *kün'e dayanır ve eski dilde güneş anlamını da taşır, er ise erkek, yiğit demektir. Böylece ad, sabahın ilk aydınlığı ile güneşi bir araya getiren bir yapı kazanır. TDK'nin kaydı adı, parlaklığı ve kuvvetiyle şafağa benzeyen biri diye yorumlar.
Ad üç hecede okunur (Tan-gü-ner); son iki hecedeki ü ve e, eklerin de ince gelmesini sağlar: Tangüner'e, Tangüner'in. Benzer isimler arasındaki Aygüner ve Akgüner aynı Güner öğesini ay ve ak ile birleştirir; Taner ise ses bakımından en yakın addır.