Önsav, ön ve sav sözcüklerinden oluşur. Sav'ın hikâyesi ilginçtir: Vikisözlük'e göre sözcük Osmanlıcada ya da öteki eski Türk lehçelerinde bulunur, 17. yüzyılda Türkiye'de kullanımdan düşer ve dil devrimi sırasında iddia ile dâiye sözcüklerinin karşılığı olarak yeniden canlandırılır. Kökü Ana Türkçe *sāb'a uzanır. Bugün mantıkta kanıtlanması gereken önerme, hukukta ileri sürülen düşünce anlamında kullanılır; eski anlamları arasında haber, söz ve atasözü de vardır. TDK adı başta gelen düşünce diye açıklar.
Kısa ve iki heceli Önsav, Ön-sav diye söylenir ve ekleri son hecedeki a'ya göre alır: Önsav'a, Önsav'ın. Benzer isimler arasındaki Göksav, Ersav ve Gençsav aynı sav öğesiyle biter; Önsal ve Önol ise ön ile başlar. Sondaki v sesi, ek aldığında iki ünlü arasında kalarak yumuşak bir geçiş sağlar.