Göksav, gök ve sav sözcüklerinden oluşur. Sav, Vikisözlük'e göre Ana Türkçe *sāb'a dayanan eski bir sözcüktür; 17. yüzyılda Türkiye Türkçesinde kullanımdan düşmüş, dil devrimi sırasında iddia ve dava gibi alıntı sözcüklerin karşılığı olarak yeniden canlandırılmıştır. Bugün tez, ileri sürülen düşünce, haber ve söz anlamlarını taşır; edebiyatta atasözü anlamı da kayıtlıdır. Gök, Ana Türkçe *kȫk'ten gelir ve gökyüzünü anlatır. TDK adı ileriyi gören, öngörülü kişi diye yorumlar; bu, göğe uzanan bir düşünce imgesine dayanan serbest bir okumadır.
Benzer isimler arasındaki Gençsav, Önsav ve Ersav da sav ile biter; Göksay ise yalnızca son harfte ayrılır ve iki ad sık karıştırılabilir. Göksav iki hecede okunur (Gök-sav); son hece kalın olduğundan ekler a'lı gelir: Göksav'a, Göksav'ın.