Kın, Osmanlıca üzerinden Ana Türkçe *kï̄n (kılıf) sözcüğüne dayanan eski bir Türkçe sözcüktür. Keskin ağızlı silahların ve aletlerin içine sokulup taşındığı kılıfın adıdır. Vikisözlük, bitki biliminde de buğdaygillerde yaprağın sapı boyunca saran bölümüne kın dendiğini kaydeder. TDK'nin açıklaması da kesici aletlerin saklandığı kap anlamını verir.
Tek heceli Kın, Türkçenin en kısa adlarındandır; ünsüzle bittiği için ekler doğrudan gelir: Kın'a, Kın'ın. Kılıcı koruyan bir kılıf anlamı, ada koruyuculuk çağrışımı da katar. Kısa olduğu için uzun bir soyadının ya da iki heceli bir ikinci adın yanında dengeli durur. Benzer isimler arasındaki Kınalp bu sözcüğü alp ile birleştirir; Tın ise ses bakımından yakın, tek heceli bir addır.