Tın, Eski Türkçedeki tïn sözcüğünü taşıyan kısa bir erkek adıdır. Vikisözlük'ün tin maddesine göre Eski Türkçede tïn ruh ve soluk anlamına gelir; sözcük 1934'te Türk Dil Kurumunca Kâşgarlı Mahmud'un Divanu Lugati't-Türk'ünden alınarak Arapça ruh sözcüğünün karşılığı olarak yeniden dile kazandırılmış ve bugün tin biçimiyle kullanılmaktadır. Tın biçimi bu eski sözcüğün kalın ünlülü söyleyişini korur. TDK'nin açıklaması da adı ruh, nefes ve öz kavramlarına bağlar.
Türkçe Vikisözlük'te tın sözcüğünün bir de tınlayan bir şeyin çıkardığı sesi anlatan Türkçe kökenli anlamı vardır. Tek heceli ve üç harfli bir ad olan Tın, kalın ünlüsü nedeniyle ekleri a ve ı ile alır: Tın'a, Tın'ın. Ad Türkçe karakter desteklemeyen ortamlarda Tin diye yazılabileceği için resmî belgelerde ı harfinin korunması önem taşır. Benzer isimler arasındaki Tanın ve Taçkın ın sesiyle biter.