Kızgın, kızmak fiilinin kökü kız- ile -gın ekinden kurulmuş bir sözcüktür ve Osmanlıcada da aynı biçimle geçer; Azerice qızğın, Türkmence gyzgyn, Özbekçe qizgʻin ve Kazakça qızğın onun akrabalarıdır. Temel anlamı çok ısınmış, kıpkırmızı olana dek kızdırılmıştır. Mecaz yoluyla öfkeli, kızmış kişiyi de anlatır. TDK de ada pek ısınmış ve öfkeli anlamlarını verir.
Sözcük günümüz Türkçesinde sık sık öfkeli anlamıyla kullanıldığından, adı seçmeden önce bunu bilmek yararlıdır. Kızgın iki hecede okunur (Kız-gın) ve kalın ünlülüdür: Kızgın'a, Kızgın'ın. Benzer isimler arasındaki Kapkın, Sılgın ve Işkın da -kın/-gın ile biten iki heceli adlardır; Kızgınbey ise aynı sözcüğü bey ile birleştirir.