Özkın, öz ve kın sözcüklerinden kurulur. Kın, Osmanlıca üzerinden Ana Türkçe *kï̄n (kılıf, kın) sözcüğüne dayanır; bıçak, kılıç gibi kesici araçların konduğu kılıfı anlatır. Bitki biliminde, buğdaygillerde olduğu gibi yaprak sapını boylu boyunca saran geniş bölüme de kın denir. Öz kişinin iç dünyasını anlatır. TDK adı kın gibi saklayıp koruyan bir yaradılışa sahip kişi diye açıklar; kılıcı koruyan kın imgesi bu yorumun dayanağıdır.
Benzer isimler arasındaki Özkınay aynı kın öğesine ay ekler; Özakın ve Özarkın ise ses bakımından yakın adlardır. Öz-kın diye iki hecede okunan adın ekleri son hecedeki ı'ya uyar: Özkın'a, Özkın'ın. Kısa yapısıyla uzun bir soyadıyla dengeli durur; ı harfinin resmî belgelerde doğru yazılmasına dikkat etmek gerekir.