İlcan'ı oluşturan iki sözcük, il ile can, ayrı dillerden gelir gibi görünür. Nişanyan Sözlük'e göre il, Eski Türkçe “devlet” sözcüğüdür; sözlükteki ikinci maddede aynı sözcüğün 17. yüzyıldan başlayarak halk söyleyişinde el biçimine girdiği ve anlamının devletten ülkeye, oradan yabancı ülkeye ve yabancı kişiye kaydığı anlatılır. Can ise Farsça cān “yaşam” sözcüğüdür ve Orta Farsça gyān “ruh, yaşam” biçimine dayanır; 1069 tarihli Kutadgu Bilig'de malını, tenini ve canını feda etmekten söz edilir.
Nişanyan Adlar Can adına dair notunda, bu sözcüğün Türkçede uzun zamandır bir sevgi ve dostluk unvanı olduğunu, özellikle Bektaşi geleneğinde hitap sözü olarak kullanıldığını yazar. TDK Kişi Adları Sözlüğü İlcan'ı memleketin sevimlisi diye açıklar. İşcan, Okcan ve Orcan gibi can ile biten erkek adlarıyla aynı yapıdadır.