Gökcan, Türkçe gök ile Farsça can sözcüklerinden oluşur; Nişanyan Adlar anlamını kelimesi kelimesine “sevgili gök” diye verir. Can, Farsçada “hayat” demektir ve Türkçede uzun zamandır bir sevgi ve dostluk hitabıdır; kayda göre özellikle Bektaşi geleneğinde bir sıfat ve seslenme biçimi olarak kullanılmıştır. Kişi adı olarak kullanımı yirminci yüzyılın başına uzanır ve 1960'lardan sonra kentlerde çok yaygınlaşır. Nişanyan, 1980'lerden beri can öğesinin hemen her Türkçe ada erkeklik işareti olarak eklendiğini belirtir; Egecan ve Uğurcan gibi. TDK sözlüğü ise Gökcan'ı gözleri mavi kişi diye açıklar.
İnce ö'den kalın a'ya geçiş, iki heceli adı belirgin bir ses değişimiyle bitirir. Benzer isimler arasındaki Baycan ve Balcan da aynı can öğesini taşır.