Hürbey, hür ile bey sözcüklerinden kurulmuş görünür; olası anlamı “özgür bey”dir. Nişanyan Sözlük hür'ün ilginç bir geçmişi olduğunu gösterir: köle olmayan, azat edilip salıverilmiş kişiyi anlatan Arapça ḥurr, Aramice-Süryanice “beyaz giysili; azatlı köle” anlamındaki bir sözcükten alınmıştır. Sözlüğün notuna göre bu adlandırma, Roma döneminde azat edilen kölelerin beyaz giysi giyme hakkı kazanmasına dayanır. Bey ise Eski Türkçe bég'den gelir.
Nişanyan Adlar'ın bey kaydına göre beg unvanı Türkçenin en eski döneminden beri kullanılır ve bir İran dilinden alınmış olabilir; bey söyleyişi en geç 15. yüzyıldan beri Fırat'ın batısında standarttır. Aynı kayıt, bir erkek adına bey eklenerek kurulan birleşiklerin özellikle Kafkas kökenli topluluklarda yaygın olduğunu belirtir. Hanbey ve Balbey de aynı biçimde bey ile biten adlardır.