Günalan, gün sözcüğü ile almak fiilinin sıfat-fiil biçimi alan'ın birleşmesinden oluşur; “günü alan, güneşi alan” diye okunabilir. Gün, Ana Türkçe *kün'e dayanır ve Eski Türkçede hem gün hem güneş anlamını taşır; Osmanlıcada da güneş, gün ve zaman anlamları bir arada yaşamıştır. Alan, Vikisözlük'te bir şeyi alan kişi anlamıyla kayıtlıdır. Güneşi alan, ışığa kavuşan kişi imgesi TDK'nin açıklamasıyla örtüşür: aydın olan, aydınlığa kavuşan.
Hece sınırı nedeniyle ad Gü-na-lan diye okunur ve ortadaki “na” sesi gün ile alan arasındaki sınırı gizler; adın iki sözcükten oluştuğunu bilmek anlamı açar. Benzer isimler arasındaki Günaltan ve Günaltay ilk iki hecesiyle yakındır; Günkaya da gün ile başlayan bir erkek adıdır. Ekler kalın ünlüyle gelir: Günalan'a, Günalan'ın.