Fehim, Arapça fehm “anlamak” kökünden gelen fehîm sözcüğüdür ve “anlayışlı, idrak sahibi” demektir. Kubbealtı Lugatı kökteki fehm'i anlama, anlayış ve idrak diye tanımlar; Cevdet Paşa'dan aktardığı örnekte anlayışı az, sözü karışık kişi anlatılırken bu sözcük kullanılır. Aynı kökten fehmî “anlayışla ilgili” demektir ve dişili Fehmiye kadın adı olarak kullanılır. Sözlüğe göre fehîm'in dişili Fehîme de kadın adıdır. Nişanyan Adlar adın karşılığını “kavrayışlı” diye verir ve فهيم yazımını gösterir.
Fahim ile aynı fehm kökünü paylaşır; Fehmi adı da bu ailedendir. Fe-him diye iki kısa hecede söylenen ad, m ile bittiği için ünlüyle başlayan eklere doğrudan bağlanır: Fehim'i, Fehim'e. İnce ünlülü soyadlarıyla uyumlu bir söyleyiş verir.