Eşraf, Arapça şerîf “şerefli” sözcüğünün çoğuludur ve Kubbealtı Lugatı'na göre ileri gelenler, itibarlı kişiler, âyan demektir. Sözlüğün örneklerinde sözcük toplumsal bir kesimi anlatır: Yahya Kemal'de Rumeli ve Anadolu eşrafı bir yere toplanır, Tanpınar'da esnaf kadınıyla eşraf kadını arasındaki giyim farkı anlatılır. Nişanyan Adlar adın karşılığını “şerefliler, seçkinler” diye verir; ancak notunda büyük olasılıkla Eşref adının kastedildiğini belirtir. TDK Kişi Adları Sözlüğü de adı saygın, şerefli kişiler diye açıklar.
Kubbealtı'na göre eşref ise çok şerefli, en şerefli anlamında tekil bir sıfattır; kişi adı olarak bu anlam daha açıktır. Benzer isimler arasındaki Eşref ile yalnız ikinci hecedeki ünlüde ayrılır; iki ad yazıda kolayca birbirinin yerine geçebilir. Kalın ünlülü ikinci hecesi ve f ile biten yapısıyla ad, kısa soyadlarına sert bir bitişle bağlanır.