Erkutlu, er ve kutlu sözcüklerinden oluşur; olası anlamı “kutlu er, talihli ve uğurlu kişi”dir. Kutlu, kut sözcüğüne -lu eki getirilerek yapılmıştır. Nişanyan Sözlük kutu Eski Türkçe ḳut sözcüğüne bağlar; sözcük baht, tanrısal rahmet ve mutluluk anlatır ve ilk tanığı 735 tarihlidir, yani Orhun yazıtları dönemine uzanır. Er de aynı dönemden beri “adam, kişi” anlamında kullanılan Eski Türkçe sözcüktür.
Erkutlu üç hecede “er-kut-lu” diye okunur ve ünlüyle biter; bu yüzden ünsüzle başlayan soyadlarıyla rahat söylenir. Benzer isimler arasındaki İlkutlu ve Özkutlu aynı kutlu ögesini taşır; Ermutlu ve Enmutlu ise kutlu yerine mutlu sözcüğüyle kurulmuş, ses olarak çok yakın adlardır.