Günkutlu, gün ve kutlu sözcüklerinden kurulmuştur. Kutlu, Vikisözlük'e göre Osmanlıcadan gelir ve kut sözcüğüne -lu ekinin getirilmesiyle oluşur; uğurlu, talihli, mutluluk veren demektir. Kut, Ana Türkçe *kut sözcüğüne dayanır ve talih, uğur anlamını taşır; kutlu sözcüğü tek başına erkek adı olarak da kayıtlıdır. Gün ise Ana Türkçe *kün'den gelir. Türkçede kutlu gün sözü sevinçli, uğurlu günleri anlatır; ad bu çağrışımı taşır. TDK adı günleri mutlulukla ve uğurla geçen kişi diye açıklar.
Benzer isimler arasındaki Günmutlu yalnızca ikinci öğenin ilk harfinde ayrılır ve neredeyse aynı anlamı taşır; Erkutlu ve İlkutlu ise kutlu ile biten adlardır. Günkutlu üç hecede okunur (Gün-kut-lu); son iki hece kalın ünlülü olduğundan ekler u'lu gelir: Günkutlu'ya, Günkutlu'nun.