Erkoç, er ile koç sözcüklerinin birleşimidir; Nişanyan Adlar karşılığını kelimesi kelimesine “erkek koç” diye verir. Nişanyan Sözlük'e göre koç, Eski Türkçede yalnız Oğuzcada görülen ve “erkek koyun” anlamına gelen sözcüktür; aynı anlamda koçġar ya da koçŋar biçimleri de vardır ve sözcük Moğolca ḳuça ile eş kökenlidir. Sözlük, Arapça kabş, Süryanice kewş ve Ermenice oçχar ile olan benzerliğe dikkat çeker ve sözcüğün çeşitli Asya dillerine ortak bir dilden geçmiş olmasını güçlü bir olasılık sayar.
Ad, er öğesinin ikinci bir güç çağrışımlı sözcükle pekiştirildiği birleşimlerdendir; TDK Kişi Adları Sözlüğü de onu iri yapılı, güçlü erkekle açıklar. Özkoç ve Tümkoç da koç ile biter. Sondaki ç yazıda korunur ve ad ek alırken Erkoç'u, Erkoç'a diye çekimlenir. Kalın ünlülü ikinci hecesi, adı kısa ve sert bitirir.