Erengün, Eren ile gün sözcüklerinin birleşimidir. Nişanyan'a göre eren sözcüğü Eski Asya Türkçesinde “kahramanlar” anlamında çoğul bir sözcüktür, Anadolu Türkçesinde ise tekil olarak kullanılır. 13. yüzyıldan beri dervişlere, özellikle Bektaşi tarikatı mensuplarına ve fütüvvet ehline verilen bir unvandır. Ayrıca ermek fiilinden türemiş bir sıfat olarak “olgunlaşan” anlamını da taşır.
Burada kız adı olarak kayıtlıdır; gün öğesi adı aydınlık bir tınıyla tamamlar. Benzer isimler arasındaki Esengün de aynı sonla kurulmuştur; Eren ise tek başına da yaygın bir addır.