Esengün, esen ve gün sözcüklerinden oluşur; olası anlamı “esenlik günü, rahat ve ferah gün”dür. Nişanyan Adlar Esen'i eski Türk erkek adlarından biri olarak anar ve adın bugün daha çok kadın adı olarak tercih edildiğini belirtir. Nişanyan Sözlük'e göre esen Eski Türkçede rahat ve ferah olanı anlatır; sözlük sözcüğün kökeninin açık olmadığını, Farsçadan alınmış olabileceğini ama bunun kesin olmadığını ekler. Gün, Eski Türkçe kün “güneş, gündüz” sözcüğüdür.
Bugün “esen kalın” gibi vedalaşma sözlerinde yaşayan esen, ada iyi dilek havası verir. Esengün üç hecede “e-sen-gün” diye okunur. Benzer isimler arasındaki Erengün aynı gün ögesiyle biter; Erişen ve Evecen ise e ile başlayıp -en ile biten Türkçe adlardır.