Efendi, Yunanca kökenli bir sözcüktür. Nişanyan'a göre Bizans döneminde saygı ifadesi olarak kullanılan avthéndis (authéntês) sözcüğü en geç 15. yüzyılda Osmanlı kullanımına uyarlanmıştır. Nişanyan, sözcüğün başka Türk ve İslam dillerinde karşılığı olmadığını ya da varsa bunun Osmanlı Türkçesinden yakın dönemde alındığını belirtir. Türkçede anlamı “efendi, sahip, kibar ve görgülü kişi”dir.
Günlük dilde bir unvan ve hitap sözcüğü olarak çok yaygın olduğu için kişi adı olarak kullanıldığında dikkat çeker. Osmanlı'da okumuş kişilere ve şehzadelere verilen bir unvandı.