Cündi, Arapça cündî sözcüğünden gelir. Kubbealtı Lugatı sözcüğün cund “asker” kelimesine nispet eki -î getirilerek kurulduğunu belirtir ve üç anlam verir: asker sınıfından kişi, süvari askeri ve usta binici. Karacaoğlan'ın bir dizesinde sözcük süvari anlamında geçer. Sözlük, İstanbul'daki Cinci Meydanı'nın eskiden sipahilerin binicilik idmanı yaptığı yer olduğu için Cündî Meydanı diye anıldığını da aktarır. Cündîlik ise binicilik ile kılıç ve mızrak ustalığının adıdır. TDK Kişi Adları Sözlüğü adı asker ve iyi binici anlamlarıyla açıklar.
Aynı Arapça sözcüğün Kürtçedeki biçimi olduğu anlaşılan Cindi için Nişanyan Adlar “asker” karşılığını verir ve sözcüğün bugünkü Kürtçede “güzel” anlamında da kullanıldığını not eder. Cündi'nin son hecesi, Arapça yazımdaki uzun î'yi korur. Cudi adı yazımca yakın dursa da ünlüsü ve n sesiyle ayrılır.