Bellisan, belli ve san sözcüklerinden oluşur. Belli, Osmanlıca üzerinden Ana Türkçe *bẹlgülig (açık, belirgin) sözcüğüne dayanır; bu sözcük işaret anlamındaki *bẹlgü'den, o da belirtmek anlamındaki *bẹl- fiilinden türemiştir. Bugün bilinen, açık, belirli anlamlarını taşır. San ise Osmanlıca yoluyla gelen ve saymak anlamındaki Ana Türkçe *sā- fiiline dayanan bir sözcüktür; ad, ün, şan demektir. İki öğe birlikte ünü belli, tanınmış kişi anlamını verir; TDK de adı herkesçe bilinen biri diye açıklar.
Bellisan üç hecede okunur (Bel-li-san); ilk iki hece ince, son hece kalın ünlülü olduğundan ekler a'lı gelir: Bellisan'a, Bellisan'ın. Ortadaki çift l söylerken hafifçe uzatılır. Benzer isimler arasındaki Bengisan, Köksan ve Birsan aynı san öğesiyle biter.