Baştuğ, baş ve tuğ sözcüklerinden oluşur; Nişanyan Adlar adı “baş sancak” diye çevirir. Nişanyan Sözlük'e göre tuğ, Eski Türkçe ve Moğolcada alem, sancak ve mızrak ucuna takılan simge anlamındaki tuġ sözcüğüdür ve Çincedeki tu ile eş kökenlidir. Sözlük, Doerfer ve Clauson'un sözcüğü Çinceden alıntı saydığını da not eder.
Baş, Eski Türkçe bāş'tan gelir; kafa ve lider anlamlarını taşır. Bu iki öğe birlikte, bir topluluğun önünde taşınan sancağı ya da önderliği simgeleyen bir ad kurar. Başbuğ adıyla yapı ve ses bakımından çok yakındır; Aktuğ ve Altuğ da tuğ ile biten erkek adlarıdır.