Banu, Farsça kökenli bir kadın adıdır; Nişanyan Adlar karşılığını “hanım, kadın sultan” olarak verir ve özgün yazımını بانو diye gösterir. Kayda göre sözcük Türkçedeki hatun ve hanım sözcüklerinin Farsça karşılığıdır. Asıl anlamı “soylu kadın, hükümdar eşi” iken zamanla genel olarak kadınlara saygıyla seslenmek için kullanılır olmuştur. TDK de hatun, prenses ve hanımefendi karşılıklarını verir.
Dede Korkut hikâyelerindeki Banu Çiçek, adın Türk edebiyatındaki bilinen örneklerindendir. Benzer isimler arasındaki Şahbanu aynı ögeyi şah sözcüğüyle birleştirir; Banuhan ise han unvanını ekler.