Aygümüş, ay ve gümüş sözcüklerinin birleşmesinden oluşur. Gümüş, Osmanlıca yoluyla Ana Türkçe *kümüĺ sözcüğüne dayanır; Eski Türkçede, Eski Uygurcada ve Karahanlı Türkçesinde kümüš biçimiyle görülür, Çuvaşçadaki kĕmĕl de aynı köktendir. Hem maden adı hem de gümüşten yapılmış anlamında bir sıfattır; Vikisözlük sözcüğü tek başına kız adı ve soyadı olarak da kaydeder. Ay ise Ana Türkçe *āy'dan gelir. İki öğe de beyaz ve parlak bir ışıltı çağrıştırdığı için TDK adı aya ve gümüşe benzeyen bir beyazlık üzerinden açıklar.
Aygümüş üç hecede okunur (Ay-gü-müş) ve son iki hecedeki ü sesi ada yumuşak bir ritim verir. Ekler ince ünlülüdür: Aygümüş'e, Aygümüş'ün. Benzer isimler arasındaki Aygüler, Aygüzel ve Aybegüm de ay ile başlayıp ü'lü hecelerle süren adlardır.