Aygönül, ay ve gönül sözcüklerinden kurulmuş Türkçe bir addır; olası anlamı “gönlü ay gibi aydınlık”tır. Nişanyan Sözlük'e göre ay Eski Türkçede āy biçimindedir ve hem gökteki cismi hem de bir zaman ölçüsünü anlatır. Gönül ise Eski Türkçe köŋül “göğüs, mecazen yürek” sözcüğünden gelir; sözlük sözcüğün yapısının açık olmadığını, göğüs ve kükremek sözcükleriyle eş kökenli olabileceğini belirtir. Nişanyan Adlar Gönül'ü “yürek, ruh” anlamıyla kaydeder.
Gönül tek başına da kadın adı olarak bilinir; Aygönül onu ay ile birleştirerek daha uzun bir ad yapar. Üç hecede “ay-gö-nül” diye okunur. Benzer isimler arasındaki Aykönül, gönül'ün Eski Türkçedeki k'li söylenişini hatırlatan bir biçimdir; Şengönül ise gönül ögesini şen sıfatıyla birleştirir.