Yemşen, Nişanyan Adlar'da Yemişen kaydıyla birlikte ele alınır ve Türkçe “alıç ya da benzeri bir yabani meyve” diye açıklanır. Nişanyan Sözlük yemişen'i Eski Türkçe yımşān sözcüğüne bağlar ve onu alıca benzeyen bir yaban ağacı diye tanımlar. Divanü Lugati't-Türk'te Kaşgarlı bu sözcüğü Kıpçak yurdunda biten yabani bir meyve diye açıklar. 1932 tarihli Anadilden Derlemeler'de ise sözcük Van'da yemişan, Bolu ve Gaziantep'te yemişen biçimiyle bir ağaç adı olarak kaydedilmiştir.
Yemşen, yemişen'in ikinci hecesindeki ünlünün düşmesiyle oluşmuş kısa bir söyleyiş gibi durur ve eski yımşān söyleyişine de yakındır. Sözcük, yenebilir meyve anlamındaki yemiş ile ses bakımından akraba görünür; ancak Nişanyan Sözlük ikisini ayrı maddelerde verir ve yemiş'i yé- fiiline bağlar. Hepşen ve İlksen gibi adlarla son hecesi kafiyelidir.