Sükût, Arapça susma, sessizlik anlamındaki sukūt sözcüğünden gelir. Nişanyan Adlar bu adı Sükûti ile aynı maddede ele alır ve anlamını sessiz, suskun diye verir. Kaynağın notuna göre Sükût biçimi daha çok Urfa Araplarına özgüdür; sonuna -i eklenmiş Sükûti ise ülkenin her bölgesinde görülür. Türkçedeki sükût etmek, yani susup ses çıkarmamak deyimi de bu sözcükle kurulur.
Uzun û sesi nedeniyle ad sü-kût diye, ikinci hecesi biraz uzatılarak söylenir; ek alırken t sesi korunur: Sükût'u, Sükût'a. Benzer isimler arasındaki Sükûn ile yalnız son harfi ayrıdır, fakat anlamları farklıdır: biri dinginliği, öteki sessizliği anlatır. Sakin bir mizacı çağrıştıran ad, gündelik dilde bir kavram olarak da bilindiği için ilk duyuşta dikkat çeker.