Okseven, ok sözcüğü ile sevmek fiilinin sıfat-fiil biçimi seven'in birleşmesinden oluşur ve “oku seven kişi” anlamına gelir. Ok, Ana Türkçe *ok'a dayanır; Eski Türkçede de ok biçiminde görülür. Sevmek, Ana Türkçe *seb- köküne dayanır; Vikisözlük'e göre Osmanlıcada hem sevmek hem okşamak anlamlarıyla kullanılmıştır. TDK de adı okçuluğa gönül vermiş kişi diye açıklar; iki kök bu anlamı doğrudan kurar.
Seven ile biten adlar arasında benzer isimlerdeki Yurtseven, Gökseven ve İlseven de vardır; Oksever ise aynı anlamı geniş zamanlı sever ile verir. Okseven üç hecede okunur (Ok-se-ven); ilk hece kalın, son iki hece ince ünlülü olduğundan ekler e'li gelir: Okseven'e, Okseven'in. Sıfat-fiille kurulduğu için ad, bir kişiyi bir uğraşa duyduğu sevgiyle tanımlar.