Oben, Türkçe “o ben” sözlerinin birleşmesinden doğmuş bir addır; Nişanyan Adlar anlamı “o benim” diye verir, TDK sözlüğü de adı aynı biçimde açıklar. Nişanyan, adın Türkçe söz dizimine yeni bir bakış getirdiğini not eder. Kayda göre Oben önce 1936'da soyadı olarak benimsenmiş, 1940'lardan itibaren erkek adı, 1950'lerde ise kadın adı olarak kullanılmaya başlanmıştır. Nişanyan, adın Çağatayca “erkek deve” anlamındaki oban sözcüğüyle ilişkisinin düşünülemeyeceğini de açıkça belirtir.
Soyadı olarak doğup sonra kişi adına dönüşmesi, Oben'i Soyadı Kanunu döneminin izini taşıyan adlar arasına koyar. İki hecede okunur (O-ben) ve dört harfiyle oldukça kısa bir addır; bu yüzden uzun bir soyadıyla dengeli durur. Ek alırken yazım değişmez: Oben'e, Oben'in. Benzer isimler arasındaki Özben de ben öğesiyle kurulmuş bir addır.