Özben, öz ile ben sözcüklerinin birleşimidir ve Nişanyan Adlar'da “gerçek ben” karşılığıyla kayıtlıdır. Ben, Türkçenin en eski sözcüklerindendir: Vikisözlük onu Osmanlıca ben ve Eski Anadolu Türkçesi bän üzerinden Ana Türkçeye dek izler. Ruh biliminde kişiyi öbür varlıklardan ayıran bilinç, felsefede de kişiliğin temel ögesi için kullanılır. TDK kaydı adı “gerçekten ben” anlamını taşıyan bir ad olarak verir.
Ad, kişinin kendi benliğine vurgu yapan bir yapıdadır; öz de zaten “kendi” anlamında birleşik sözcükler türetir. Kız ve erkek çocuklara verilebilen Özben iki hecelidir: Özben'in, Özben'e. Özlen, Özgen ve Özten aynı ses kalıbını paylaşır.