Koryak, kor sözcüğü ile yakmak fiilinin emir biçimi yak'ın birleşmesinden oluşur ve “kor yak” diye bir buyruk gibi okunur. Kor, Ana Türkçe *kōr'dan gelir; yanıp ateşe dönüşmüş odun ya da kömür demektir. Yakmak, tutuşturmak, ateşe vermek ve ışık vermesini sağlamak anlamlarını taşır; Vikisözlük bu fiili Karahanlıcadaki yak- ile ilişkilendirir. TDK'nin kaydı adı, ateşi iyice harlandırıp közleştirme buyruğu olarak açıklar; iki kök bu anlamı doğrudan verir.
İki heceli bu ad (Kor-yak) bir emir cümlesinden doğduğu için dilek bildiren adlar arasına girer. Ekler kalın ünlülüdür: Koryak'a, Koryak'ın. Benzer isimler arasındaki Kortak ve Korçak yalnızca orta ünsüzle ayrılır; bu yüzden adı söylerken y sesinin belirgin olması karışıklığı önler. Odyak da ateşle ilgili, -yak ile biten bir addır.