Kaynak, kaynamak fiilinin kökü kayna- ile -k ekinden kurulmuş bir sözcüktür ve Osmanlıcada da aynı biçimle geçer; Azericedeki qaynaq onun akrabasıdır. Kaynamak, Ana Türkçe *kayïn- fiiline dayanır; Eski Türkçede kayın- hem kaynamak hem de madenler için erimek demektir. Vikisözlük kaynamak için yerden çıkmak anlamını da kaydeder; kaynak sözcüğü de yeraltı suyunun yeryüzüne çıktığı yeri anlatır. Bugün bir şeyin çıktığı yeri, araştırmada başvurulan belgeyi ve metal parçaların birleştirilmesini de karşılar.
TDK, su kaynağı anlamının yanında ada sevinç, neşe ve neşeli, eğlendirici kişi anlamlarını da verir. Kaynak iki hecede okunur (Kay-nak) ve kalın ünlülüdür: Kaynak'a, Kaynak'ın. Günlük dilde çok kullanılan bir sözcük olduğundan ad ilk duyuşta tanıdık gelir; benzer isimler arasındaki Kaynar aynı kökten gelen yakın bir biçimdir.