Işınsal, ışın sözcüğüne -sal ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir sıfattır ve “ışınla ilgili, ışın gibi” anlamını taşır. Işın, Osmanlıcada parıltı ve şimşek ışığı demekti; Vikisözlük onu Ana Türkçe *yaĺ(č)- (parlamak, alev almak) köküne bağlar ve ışımak fiiliyle ilişkilendirir. -sal, -sel ekinin kalın ünlülü biçimidir ve adlardan sıfat türetir. TDK'nin açıklaması ada bir dilek yükler: çocuğun çevresine ışık saçması, bulunduğu yeri aydınlatması.
Ad hem yapı hem anlam bakımından şeffaftır; ilk duyulduğunda ışın sözcüğü hemen fark edilir. Üç hecede okunur (I-şın-sal) ve baştan sona kalın ünlülüdür: Işınsal'a, Işınsal'ın. Benzer isimler arasındaki Işınay, Işılay ve Işıltan da ışık ve parıltı fikrini taşıyan adlardır; Işınsal bunlardan bir sıfat ekiyle kurulmuş olmasıyla ayrılır.