İmren, imrenmek fiilinin köküyle aynıdır. Nişanyan Sözlük'e göre fiil Eski Türkçe amran- “arzulamak, sevmek” biçiminden gelir; sözlük bu fiilin amul “halim, yumuşak, sevimli” sözcüğünden türemiş olabileceğini, ama bunun kesin olmadığını belirtir. En eski tanık 900'den önceye tarihlenen Maniheist bir itiraf metnidir: gönle vurulan dört nurlu damgadan birinin sevgi olduğu söylenir. 1330 tarihli Garib-nâme'de ise fiil bugünkü imrenmek biçimine yakındır.
Nişanyan Sözlük amra- ve amrak sözcüklerini de bu fiilin türevleri arasında gösterir; imrendirmek ve imrenti de aynı ailedendir. TDK Kişi Adları Sözlüğü adı görülen bir şeyi edinme isteği diye açıklar. Nişanyan Adlar ise yalnız İmran adına gönderme yapar. Hem kız hem erkek adı olarak kayıtlı İmren, İçten ve İlmen ile aynı ses kalıbındadır.