İlşen, il ve şen sözcüklerinden kurulmuş görünür. Şen'in geçmişi beklenmedik bir yere uzanır: Nişanyan Sözlük'e göre sözcük Ermenice şén “meskûn, mamur, köy” ile eş kökenlidir ve tanıksız bir Orta Farsça biçime dayanır. Sözlüğün eski tanıklarında da şen “neşeli” değil, “bayındır” anlamındadır: 1432 tarihli bir Kâbusnâme çevirisinde köyü şen tutanın daha çok mahsul alacağı söylenir. Kubbealtı Lugatı da sözcüğe neşeli, ferahlık veren ve bayındır anlamlarını birlikte verir.
İl ise Eski Türkçe “devlet” sözcüğüdür. Bu iki anlam ad için iki okuma doğurur: “ülkenin neşelisi” ya da “bayındır yurt”. TDK Kişi Adları Sözlüğü ilkini seçer. Pir Sultan Abdal'ın “Şen olsun ocağınız” sözü, Kubbealtı'nın bayındırlık anlamına verdiği örnektir. Nişanyan Adlar'da Şen öğesi “mutlu, neşeli, parlak” karşılığıyla ayrı bir kayıttır.