İmre, Nişanyan Adlar'da Emre adının kaydında ele alınır. Kayda göre Emre ve Emrah biçimleri Türkçede 13. ve 14. yüzyıldan beri sıkça görülür, ama adın kökeni zamanla unutulmuştur. F. Köprülü adı “ağabey” diye, F. Timurtaş ile A. Gölpınarlı ise “sevgili, aziz” diye yorumlamıştır. A. Tietze ve S. Tezcan ise kanıtlarla adın aslının Farsça hem-râh (“yol arkadaşı”) olduğunu ileri sürer; Nişanyan bu görüşü inandırıcı bulur.
Kayıt bir başka olasılığı da not eder: Farsça emîrek, yani “küçük bey”. TDK sözlüğü İmre'ye tutkun, âşık, kardeş ve arkadaş anlamlarını verir. Emre adı Türk edebiyatında en çok Yunus Emre ile tanınır. İm-re iki heceli, dört harfli bir addır.