İçten, iç sözcüğüne ayrılma hâli ekinin getirilmesiyle kurulmuş bir sıfattır. Kubbealtı Lugatı sözcüğü yeni dönemde kalıplaşmış biçimler arasında gösterir ve yürekten, yapmacıksız, samimi diye açıklar. Kökteki iç, Nişanyan Sözlük'e göre Eski Türkçede “dışın zıddı” demektir; Orhun Yazıtları'nda bir yapının içinin ve dışının nakışlarla süslendiği anlatılır. Kaşgarî'nin sözlüğünde ise içle- fiili giysiye astar dikmek, içlen- de ekinin tane bağlaması anlamında geçer.
Adın Nişanyan Adlar'daki karşılığı “dürüst”tür. Sözcükten türeyen içtenlik, Kubbealtı'da samimiyet anlamındadır; Behçet Kemal Çağlar ve Burhan Felek'ten örneklerle açıklanır. Gündelik dilde içten bir dilek ya da içten bir gülüş gibi sık kullanılan bir sözcük olduğu için anlamı ilk duyuşta anlaşılır. Hem kız hem erkek adı olarak kayıtlı İçten, İmren ve İşmen ile aynı ses kalıbındadır.